طرفه

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «امام علی» ثبت شده است

آنها دو نفر بودند همراه، ما صد نفر بودیم تنها

گرگ وقتی به گله می‌زند که یا نیمه‌شب باشد و گوسفند خواب، یا وقتی که گوسفندی جدای از گلّه‌اش افتاده باشد و تنها.

این را حضرت علی (جانم به قربانش) خطاب به خوارج می‌فرماید:

"از جماعت انبوه مسلمین، جدا نشوید که دست خدا، همراه جماعت است و از تفرقه بپرهیزید که فرد جدا شده از جامعه‌ی اسلامی، طعمه‌ی شیطان است، مثل گوسفندِ جدا شده از گلّه که طعمه‌ی گرگ می‌شود.[1]"

خب که چه بشود این اتّحاد؟ اتّحاد برای چه؟

در طول تاریخ، حملات سنگینی علیه اسلام شده است مثل هجوم صلیبیان یا حمله‌ی وحشیانه‌ی مغول(ثنویان). مسلمانان چون که در برابر سپاه کفر متّحد بودند نه تنها در برابر این دشمنان شکست نخوردند، بلکه آن‌ها را به دین اسلام مشتاق کردند و حتّی تعدادی از فرمانده‌هان دشمن مسلمان شدند.

ولی همین مسلمانان، مثل گله‌ای که گوسفندانش از هم پراکنده شده باشد، متفرق شدند و به جان هم افتادند. تفکری مثل وهابیّت اگر کامیابی‌ای داشته باشد از همین سوراخ است.

تکفیر مسلمانان[2] یکی از میوه‌های این تفکرِ مثلاً "نواندیشانه‌ی دینی" است. تکفیر یعنی فقط گروهِ ما و نه گروه شما، یعنی ندیدن اشتراکات و دیدن اختلافات. تکفیر همان کاری بود که پیامبر، در اوّلین اقدامش در مدینه با آن مخالفت کرد. دو قبیله‌ی اوس و خزرج که سال‌ها با هم کینه‌ای بودند و دشمن خونی، توسط راهنمایی‌های پیامبر با هم برادرانه زندگی کردند و جامعه‌ای واحد و یک‌دست بوجود آمد.

البته همان‌موقع این اتّحاد برای یهودی‌ها خیلی تلخ بود، یهودی‌ها سعی کردند برای افراد دو قبیله خاطرات تلخ دوران دشمنی را یادآوری کنند و تاحدّی هم موفق شدند.

وهابیّت، تفکّری که می‌خواست! مثلاً بدعت‌ستیز باشد خود شد بدعتی گنده در دین. تفکّری که شعارش "مبارزه با شرک و بدعت" بود، شعاری که بسیار زیبا و فریبنده بود، شعاری که رگ غیرت هر مسلمانی را متورم می‌کند، "مبارزه با شرک". ولی آنچه در باطن وهابیّت بود فقط و فقط پراکنده‌کردن گوسفندهای گلّه بود و اسیر گرگ شدن گوسفندِ تنها. نتیجه‌اش می‌شود غارت و هجمه بر پیکره‌ی بیش از 1.5 میلیارد مسلمان، توسط عدّه‌ای اندک.

آورده‌اند کاروانی به حاکمی شکایت بردند که دو راهزن کاروان صد نفری ما را غارت کردند. حاکم با تعجب پرسید: چگونه صد نفر از عهده دو تن برنیامدند؟ یکی از آنان در پاسخ گفت: آنها دو نفر بودند همراه، ما صد نفر بودیم تنها.



[1]خطبه 127، خطاب به خوارج

[2] آیت الله سبحانی در کتاب "وهابیت، مبانی فکری و کارنامه عملی" نتیجه وهابیت را 3 چیز می‌داند: 1.دعوت به تجسم 2. کاستن از مقامات انبیا و اولیای الهی 3. تکفیر مسلمانان

۲۹ بهمن ۹۴ ، ۰۰:۵۸ ۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
حمید اسماعیل زاده

به بچه‌هایمان زیادی اطلاعات ندهیم.

تربیت بانکی یا عقلانی؟

بچه‌هایی را می‌بینیم که اطلاعات زیادی را در زمینه‌های مختلف در ذهن دارند، تاریخ، جغرافیا، فیزیک، ورزش، تکنولوژی، مذهبی و ...؛ خیلی از این اطلاعات را از مدرسه، مجلات، شبکه‌های مجازی و ... به خاطر سپرده‌اند.

 بچه‌هایی که می‌دانند! و آگاهی دارند نسبت به خیلی از امور و وقایع، ولی نسبت‌ها، علّت‌ها، ریشه‌ها و عوامل مربوط به آن وقایع را نمی‌دانند. می‌دانند که مثلاً کاپیتولاسیون یک جنایت تاریخی بوده است، ولی فقط آن را به خاطر سپرده‌اند و تحلیل نکرده‌اند و اگر امروز جنایتی مثل کاپیتولاسیون رخ بدهد که نامش کاپیتولاسیون نباشد، نمی‌توانند خود تحلیل کنند که این هم یک جنایت است و درمی‌مانند، درحالی‌که با جزئیاتِ کامل، لایحه‌ی کاپیتولاسیون محمدرضا پهلوی را برایت شرح می‌دهند.

شهید مطهری در کتاب تعلیم و تربیت حکایت قشنگی را می‌آورد:

رمّالی، فن و علم رمّالی را به فرزندش آموزش می‌دهد تا بعد از خودش، فرزندش در دربار رمّال بشود. پادشاه که یک روز می‌خواهد فرزند را امتحان کند، تخم‌مرغی را در دستش پنهان می‌کند و می‌پرسد که بگو در دستانم چیست؟ فرزند با علم رمّالی حساب می‌کند و می‌گوید: وسطش زرد است و اطرافش سفید. بعد فکری می‌کند و می‌گوید: این سنگ‌آسیایی است که در وسطش هویج ریخته‌اند!

فرزند رمّال، علم و آگاهی نسبت به رمّالی را خوب یاد گرفته بود ولی قوّه‌ی تحلیل و تفکرش را اصلاً.

شما ضبط‌صوتی را در نظر بگیرید که صداهایی را در خودش ضبط می‌کند. آن‌وقت اگر خارج از این معلومات از او سؤالی بکنید نمی‌تواند جواب بدهد، هرچند داده‌هایی عظیم داشته باشد، چون فرصت نکرده است فکرش را به کار بیندازد، در مدرسه و در خانه تا به مشکلی برخورده است و تا به مجهولی رسیده است اطلاعات را دودستی تقدیمش کرده‌اند و او سیراب شده است و دیگر احتیاجی به تفکر نداشته است. به همین خاطر بچه‌ای که انبوهی از اطلاعات دینی را دارد ولی تفکر خوبی ندارد، وقتی با شبهه‌ی جدیدی مواجه می‌شود هیچ جوابی نمی‌تواند به مجهولش بدهد، هیچ جوابی.

حضرت علی علیه‌السلام چه زیبا نظام آموزشی امروز را نقد می‌فرماید در این حدیث:

العلمُ علمان، علمٌ مطبوع و علمٌ مسموع، و لا ینفع المسموعُ اذا لم یکن المطبوعٌ.

علم دو گونه است، علم شنیده‌شده و علم فراگرفته شده.

علم مطبوع علمی است که از کسی گرفته نشده و همان ابتکار و تفکر است و اگر ابتکار و تفکر نبود، علم شنیده‌شده هیچ سودی نخواهد داشت.

خیانتی که بانکی کردن ذهن بچه‌ها به آن‌ها می‌کند، خیلی بیشتر از خیانت در جهل نگه‌داشتن آن‌هاست. بانکی کردن ذهن فرزند و دانش‌آموز، خیانتی بزرگ است که آینده‌ای تاریک را برایش درست می‌کند. در عوض کودکی که مدام با مجهولاتش دست‌وپنجه نرم کرده است و به علامت سؤال رسیده است آینده‌ای روشن خواهد داشت. آینده‌ای که برایش مجهولات غولی عظیم نیستند بلکه سؤالاتی هستند که فرد خوب بلد است برای یافتن پاسخشان تلاش کند، هرچند اطلاعات اندکی در آن مورد داشته باشد.

 

۲۵ بهمن ۹۴ ، ۲۳:۲۰ ۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
حمید اسماعیل زاده